خیالی نیست
گفتم دوستت دارم گفتی : خیالی نیست
گفتم : می خواهم با تو باشم گفتی : ملالی نیست
گفتم : نمی خواهی بدانی چرا غمگینم گفتی : سوالی نیست
گفتم : بین من و تو چه پیش آمده ؟ گفتی : جدالی نیست
گفتم : عاقبت عشق را چه می شود؟ گفتی : زوالی نیست
گفتم : لااقل لبخندی بزن گفتی : که حالی نیست
گفتم : کمی به خودت برس گفتی : ریالی نیست
گفتم : تو زیباترین موجود روی زمینی گفتی : کمالی نیست
گفتم : حرفهایت را بگو گفتی : حلالی نیست
گفتم : پس قانون زندگی چیست؟ گفتی : روالی نیست
گفتم : پس سهم تو از زندگی چیست؟ گفتی : نوالی نیست
گفتم : کاش ما هم تا بیکرانها پر می کشیدیم گفتی که بالی نیست
گفتم : طبیعت را دوست دارم ٬ جنگل را گفتی : غزالی نیست
گفتم : بگو چه می خواهی گفتی : مثالی نیست
گفتم : حرفهایت را بگو گفتی : محالی نیست
گفتم : کاش رویاهایم حقیقت داشتن گفتی : محالی نیست
گفتم : نرو ٬ بیشتر کنارم بمان گفتی : مجالی نیست
گفتم : دوستت دارم گفتی : خیالی نیست
وقتی که می رفتی به چشمان بی رمقت نگاه کردم ٬ تازه فهمیدم که تو عاشق من نیستی فهمیدم که
تو دلت پیش دیگری ست
.گفتم : خودت را به دردسر نینداز چرا که دیگری تو هم دلش پیش دیگریست
خودت را آزار نده چون
از کجا معلوم شاید دیگری دیگری تو هم عاشق دیگری دیگری باشد
از کجا معلوم ؟
دنیا پر از این دیگری هاست
از کجا معلوم شاید
شبی ازشب ها در کوچه ی بی کسی (درکوچه های دل) تنها قدم می زدم ، هیچ روشنایی وجود نداشت.مدتی بعد نور کمی سوسو می زد، جلوتررفتم، نورشمعی بود٬دراطرافش روزهایی نشسته بودند وگریه می کردند،فهمیدم نورخاطره ایی تلخ است که روزهای اشک آلود گذشته را نشان می داد.بعدازریختن کمی اشک رفتم.ساعتی بود که قدم می زدم،بسیاری دیگر ازشمع های دیگررا هم به آن صورت دیدم. وقتی به خود آمدم احساس کردم جایی را بلد نیستم و انگارگم شده ام درکوچه های بی کسی ناگهان چشمم به پیرمردی افتاد با موهای سفید و بلند که برروی شانه هایش مانند پنبه ریخته بود.به سمت او رفتم خواستم از او آدرسی بگیرم،به اوسلام کردم با صدای ملیح و آرامی جواب داد. برایم جالب بود که بدانم او کیست؟ ازوی پرسیدم:گفت من سنبل دوست داشتن در دل توهستم و تومدت زیادی است که دوست داشتن را درک کرده ایی به همین دلیل است که من پیرهستم. برایم جالب ترشد گفتم:شما چراتنها هستید؟ بعدازلحظاتی سکوت غریب پاسخ را شنیدم"دوست داشتن من یکطرفه بوده به همین علت من اکنون تنها هستم" من همیشه دردل تو قدم میزنم و به خاطره همین است که توهمیشه در دل خود غم تنهایی را احساس می کنی.ازاو آدرسی برای برگشتن پرسیدم! به من گفت:تو در کوچه های بی کسی (تنهایی دل) گم شده ایی دیگر راه برگشتن نداری و فقط باید صبرکنی و چشم به راه باشی
